Plagiaat is een hardnekkig probleem. Opsporing ervan hangt vooral af van de tijd die een docent daaraan wil besteden. De straffen zijn zwaar, maar de pay off voor de student is groot. Plagiaat komt veel voor: ooit betrapte ik drie studenten uit hetzelfde masterseminar van 25 studenten. Bij één meisje vond ik een paar zinnen die overgeschreven bleken, maar die eigenlijk niet voldoende waren voor een zaak bij de examencommissie. Ik riep haar op het matje.
Hysterische tranen, ze had het ook zo zwaar, zo veel druk en ze wilde nog naar het buitenland. Ik liet haar herkansen en waarschuwde dat de nieuwe versie natuurlijk vrij moest zijn van iedere vorm van fraude. Een dolblije studente bedankte me en droogde haar tranen. Het herkanste paper heb ik uiteraard volledig doorgespit. Ik trof veel erger plagiaat aan: complete alinea’s gekopieerd zonder bronvermelding en aanhalingstekens. De studente moet hebben gedacht “als ze dit de eerste keer niet heeft gevonden, vindt ze het de tweede keer ook niet”. Jammerdebammer, dat werd aangifte bij de examencommissie. Die veroordeelde haar en ze werd geschorst voor het vak. Ze volgde een ander vak en liep hierdoor enige studievertraging op – de werkelijke straf.
Na een paar maanden hoorde ik in de wandelgangen dat de student ging afstuderen en cum laude had aangevraagd. Enkele dagen later hoorde ik dat dit ook was toegekend. De examencommissie was van mening dat de student haar straf al had uitgediend. Blijkbaar staat een academisch strafblad niet de weg dat de universiteit een student met lof de arbeidsmarkt opstuurt. Terecht?
12 reacties op “Discussie: plagiaat plegen en toch cum laude afstuderen?”
Sorry, het reactieformulier is momenteel gesloten.
Dit is heel bizar. Overigens vind ik de “straf” sowieso behoorlijk matig, al helemaal na een coulante waarschuwing. Ik was altijd in de veronderstelling dat ernstig plagiaat bij de meeste instellingen wel zou leiden tot schorsing van de opleiding in plaats van enkel de cursus. Was dit aan de UvA?
Ja dit was aan de UvA, bij Communicatiewetenschap. De zwaarste straf die ik heb gezien was een jaar geschorst. Die student had 98 procent van zijn paper overgeschreven uit een proefschrift (dat ik toevallig net gelezen had waardoor ik het herkende). Van de opleiding word je niet zomaar geschopt.
Geen idee overigens hoe dit bij andere opleidingen is.
‘Met lof’ voor een recidiverend plagiator? (Me dunkt dat die hoge punten elders wellicht deels ook op ‘geleende’ prestaties berusten…). Dat druist nogal in tegen het rechtvaardigheidsgevoel. Misschien is er juridisch niets aan te doen? In dat geval tijd voor een wijziging van de regeltjes.
Wat voor signaal gaat hier eigenlijk van uit? ‘Uiteindelijk interesseert het ons maar weinig hoe resultaten behaald worden, als u maar scoort!’…? Voor deze dame ligt vast een succesvolle carrière voor het oprapen. Sommige bedrijven staan te springen om ambiteuze mensen met een gebrekkige gewetensfunctie en een goed gevoel voor manipulatie en huichelachtige zelfpresentatie. Qua aansluiten op de marktvraag misschien toch ‘cum laude’… :-(
Op de UU bestaat er een gelijke regeling. Plagiaat betekent automatische uitschrijving van de cursus. Ik weet niet hoe het zit in een gefixt traject (bijv een mastertraject) waar een scriptie niet echt een cursus is. Als je dan betrapt wordt zou je in principe het vak niet meer kunnen halen ergo je master.
Ik ben zelf eens beschuldigd van plagiaat. Er is een programma dat teksten vergelijkt met een database en een percentage van overeenkomst geeft. Bij mij gaf het programma blijkbaar 60% en dus kreeg ik een mailtje dat ik niet meer mee mocht doen met de cursus omdat ik plagiaat zou hebben gepleegd. Wat bleek? Ik had de vragen overgenomen uit de brontekst en die werden positief vergeleken. Heb nog aardig wat moeten doen om mijn gelijk te halen.
Bij andere instellingen/opleidingen ligt dit duidelijk anders. In mijn eerste jaar werden er 2 mensen van de opleiding psychologie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam gestuurd wegens plagiaat. De plagiaat was bij een marginale bij-opdracht, en vond in het eerste jaar plaats. Dit lijdt tot uitsluiting van tentamens voor een half jaar of een jaar, dus heb je gelijk een negatief BSA op zak en kan je per direct afzwaaien. Er werd ook vanaf week 1 een grote anti-plagiaat campagne gevoerd die, in het algemeen, zijn uitwerking niet miste.
@6
Is dat niet gewoon bangmakerij van eerstejaars? Ik denk dat als puntje bij paaltje komt in een masterfase men heel anders met een dergelijke kwestie omgaat.
@Pieter
Ah Ephorus! Erg raar dat je direct een mail kreeg en dat je moeite moest doen. Als docent moet je de Ephorus-resultaten namelijk altijd bekijken omdat er bijvoorbeeld standaard overlap zit in opdrachten als het gaat om de literatuurlijst oid.
@Linda
Ja dat leek mij ook, maar blijkbaar gaan sommige docenten net zo blind voor een positieve plagiaat uitslag als dat ze er over heen kijken :)
Als een student twee keer tracht te plagieren, met krokodillentranen en al, is dat een klap in het gezicht van docenten, die dus vaak bij toeval stuiten op fraude en zo het idee krijgen aan alle kanten bedrogen te worden.
Dat deze dame het vertrouwen van haar docent heeft beschaamd is kwalijk en pijnlijk, maar geen aanleiding om verder goedgekeurde academische prestaties te besmeuren. Ze heeft haar straf, die de Universiteit heeft opgelegd, uitgezeten.
Uit uw voorbeeld blijkt dat bij verder speuren meer plagiaat is opgemerkt dan de eerste scanronde. Kortom; docenten hebben niet voldoende handvatten om studenten in de kraag te vatten.
Het is heel menselijk dat een docent, die zich in zijn hemd gezet voelt, op zoek is naar gerechtigheid.
Echter, als het ‘snappen’ van iemand op zulke toevalligheden berust, lijkt mij iemands mogelijkheid cum laude af te studeren afnemen eerder een voorbeeldstraf om anderen af te schrikken, dan een strafmaat die de ernst van het delict weerspiegelt.
Het werkelijke probleem lijkt me het systeem. Nu moeten docenten zich de blubber werken om fraudeurs op te sporen. Wanneer dat een keer lukt, staat er blijkbaar een te weinig voldoening gevende straf op, waardoor docenten het erbij laten zitten en titels te makkelijk worden verdiend.
Iemand een oplossing?
Het probleem is niet het systeem.
Plagiaat plegen is een academische zonde, want je academische ontwikkeling is er juist op gericht zelfstandig onderzoek te kunnen doen. Dat de genoemde student alsnog cum laude gaat aanvragen is niet raar. Het predikaat ‘cum laude’ is geen bewijs voor correct academisch gedrag, maar een proeve van grote bekwaamheid op bepaalde onderdelen. Het plegen van plagiaat is laakbaar, maar hoeft, afhankelijk van de opgelegde sanctie, niet te betekenen dat iemand niet meer kan voldoen aan de eisen die gesteld worden aan cum laude afstuderen. Wel kan ik me voorstellen dat docenten hier moeite mee hebben. In dat geval moeten ze de procedures en regels aanpassen, zodat een plagiërende student niet meer in aanmerking komt voor cum laude.
Verder: het is ook de taak van een docent niet om plagiaat op te sporen. Je mag van universitaire studenten verwachten dat ze er zitten om hun kwaliteiten aan te scherpen, niet om de boel te belazeren. Als het dan toch uitkomt, dan is het pech hebben. Of je dan als voorbeeld dient of niet doet niet terzake: je begaat bewust een overtreding, waarmee je tevens bewust het risico op een straf hebt aanvaard.
@ Eric Konings:
Het predicaat cum laude geen bewijs voor ‘correct academisch gedrag’? Die hele universitaire studie heeft toch in essentie maar een enkel doel: zorgen dat mensen afstuderen die begrijpen wat wetenschap is? En de crux van wetenschap is juist dat het louter beoefend kan worden met academisch correct gedrag.
In andere disciplines is dit vaak anders. Zo kan een copywriter excellent zijn, en toch grove fouten maken zo nu en dan.
Maar: het willens en wetens overtreden van regels staat haaks op het hele idee achter de academie en wetenschap.
Plagiaat binnen wetenschap is geen doodzonde, het staat er haaks op. Studenten die plagiaat plegen – in welke vorm dan ook – moeten automatisch de mogelijkheid tot cum laude afstuderen worden ontnomen. Dat is niet meer dan terecht.
En je maakt een mooi verhaal van de term cum laude. Maar het betekent weinig anders dan ‘met lof’. Iemand is niet op bepaalde onderdelen bekwaam, maar op alle fronten een uitstekende student. Sommige fronten zijn nog geen eens zo belangrijk: argumentatieleer, parate kennis, retorische vaardigheden: allemaal leuk en aardig, maar het is niet zo belangrijk. Maar plagiaat? Wetenschap kent maar een enkele norm: precisie.
Overigens vind ik dat het predicaat cum laude uberhaupt te snel wordt uitgedeeld. Zo verbaas ik me over het feit dat mensen met alleen hun master dit behalen en het vervolgens vol trots op hun cv zetten. De eindeloze en matige bachelorfase wordt over het hoofd gezien. Dat jaartje excelleren in je mastertraject kan bijna iedereen.