De crisis woedt al jaren in ons land. Het begon bij de banken, spreidde zich uit naar de huizenverkopers en langzaam werd duidelijk dat de broekriem aangehaald moest worden. Griekenland moest financieel worden gered, ZZP-ers kregen geen opdrachten meer, er werden talloze mensen ontslagen. En de overheid sneed zelfs in het budget voor bloemstukken. Tot zover is alles bekend. Alle hierboven genoemde partijen hebben hun verhaal mogen doen in de media. Van één groep wordt de stem niet gehoord. De studenten. De groep die nog hoopt en droomt en een onvervulde belofte in zich draagt. Maar het is ook een groep de gestigmatiseerd wordt. Een groep met een imago dat niet af te schudden is, opgebouwd door de generaties voor hen. De student is lui, slaapt uit, drinkt buitensporig veel alcohol en verslindt overheidsgeld. En als de overheid al geen geld meer heeft voor iedere week verse bloemstukken, dan is er al helemaal geen geld meer voor dit schorem.
Persoonlijke ontwikkeling
In de tijd dat onze ministers zelf studeerden, was het absoluut niet raar om tien jaar over je studie te doen in het kader van ‘persoonlijke ontwikkeling’. Vraag het aan een hoogopgeleide vijftiger en die zegt: “Ja, maar wij verdiepten ons echt in de materie.” Hiertoe is nu geen enkele mogelijkheid meer en geen enkele student zal meer voor deze levenswijze pleiten. De hedendaagse student is ambitieus en doelgericht. Het liefst wil de student van nu gewoon een zo goed mogelijk CV opbouwen, om later een leuke baan te vinden, waarmee hij iets kan bijdragen aan de maatschappij. Dit CV is nogal uitgebreid: een afgestudeerde anno 2012 moet naast het afronden van zijn studie (met en hoog cijfer) ook aan zijn verdere ontwikkeling denken. Hierbij horen lidmaatschap van een studie- of studentenvereniging met bijbehorende commissie- en bestuurservaring. Daarnaast moet de student enkele maanden in het buitenland hebben doorgebracht en stage hebben gelopen. Dit alles binnen de beperkte termijn van vier jaar. Deze termijn is door zelf breed ontplooide ouderen bepaald en met een boete afgebakend. Het op je zeventiende kiezen van een studie die niet bij je blijkt te passen wordt ook afgestraft. Dan heb je je op je vijftiende niet goed genoeg voorbereid.
Perfecte studenten
Zelf ben ik de perfecte studente geweest. Niet alleen heb ik twee studies gecombineerd zonder vertraging op te lopen, ook sloot ik alles af met een acht gemiddeld. Ik heb ‘buitenlandervaring’, ben lid geweest van een studentenvereniging, maakte deel uit van allerlei commissies, deed bestuur van mijn studievereniging en vrijwilligerswerk, had bijbaantjes om alles te kunnen betalen en liep ook nog stage tijdens mijn master. En nu zoek ik al maanden tevergeefs naar een baan. Ik mag aan de hand van mijn CV niet eens op gesprek komen, omdat ik – op mijn stage na – nog geen werkervaring in ‘de branche’ heb. Zelfs inschrijven bij een detacheringbureau is niet mogelijk: “Wij bemiddelen alleen voor mensen met minstens drie jaar werkervaring.” Kan iemand mij vertellen hoe ik ervaring op kan doen als alle plekken waar ik ervaring op wil doen, mensen vragen met jaren ervaring?
Nog maar een keer stage lopen lijkt vooralsnog de enige optie. Want terug de collegebanken in is onbetaalbaar gemaakt. Maar van een stagevergoeding kan niemand de huur betalen. Met mij zitten vele anderen in hetzelfde schuitje. De oudere generatie denkt het misschien zwaar te hebben. En het is vast lastig om twee huizen te bezitten, waarvan er nu één niet onmiddellijk verkocht kan worden. En natuurlijk is het vreselijk dat er geen verse bloemen meer op het bureau van de ambtenaren verschijnen. Realiseert u zich alstublieft dat er een hele generatie hoger opgeleiden staat te trappelen om een vast inkomen te krijgen. Zelfs als daarvoor een kaal bureau moet worden overgenomen.
Eveline Praal is afgestudeerd in Italiaanse Taal en Cultuur in Leiden en Communicatiewetenschap aan de UvA, maar kan toch geen academisch werk vinden.
9 reacties op “Dat verdient geen bloemetje”
Sorry, het reactieformulier is momenteel gesloten.
[...] Lees verder op Studenten.DeJaap.nl >>> [...]
@Eveline
Begin stukjes over Italïe en de voor ons soms toch wat ondoorgrondelijke zuidelijke cultuur te schrijven zou ik zeggen. Val je op wordt je dr misschien wel uitgepikt en heb je voor je het weet een baan. DeJaap is zo’n mooie springplank maar er zijn vast meer mogelijkheden.
Over de tegenstelling die je opvoert, twee huizen geen bloemen voor ambtenaren / geen baan, ben ik minder enthousiast. De realiteit is veel grimmiger. Vele tienduizenden werkenden zijn hun baan al kwijt of raken dat de komende jaren. Het toeval wil dat ik ambtenaar ben maar in meer dan 20 jaar nog nooit bloemen heb gezien, behalve in de kamers waar de bestuurders zetelen. Sterker nog bij ons, bij de spreekwoordelijke “handen aan het bed”, verdwijnen door o.a. rijksbezuinigingen de komende jaren 14% van alle arbeidsplaatsen. Ik verzeker je, als je dan met je 45+ op straat komt te staan met je hypotheek en als meestverdiener, ben je de sigaar. En dan moet het ontslagrecht nog worden versoepeld en gaat de ww als het aan rechts incl. D66 ligt nog worden verkort tot een jaar of zo. Val je daarna in de bijstand…
In de jaren tachtig (massawerkloosheid) was het trouwens niet anders. Veel studenten besloten een baantje onder hun niveau (?) aan te nemen en zich vandaar uit de put uit te werken, anderen besloten maar helemaal niet te gaan studeren en onderaan de ladder te beginnen en via werken een carriëre op te bouwen. Gewoon handen uit de mouwen dus zou ik zeggen.
Succes.
Tja, Eveline, wat moet ik zeggen? Wat vaderlijk advies dan maar? Vooruit. Laat allereerst het idee maar varen, dat je jezelf “bewezen” hebt, door die 2 studies, bestuursfuncties, bijbaantjes e.d. Zo werkt het nl. niet; je hebt bewezen, dat je een opleiding goed hebt afgerond (oei, aan de UvA . . .). Onderaan beginnen is echt het devies. Pak aan wat je pakken kunt; maakt niet uit wat, maar ga VOORAL NIET thuis zitten. Dat vinden werkgevers de grootste zonde. Jouw goede CV wordt onmiddellijk teniet gedaan door het feit, dat je niet werkt. Een werkgever zal zelden iemand aannemen, die thuis zit te niksen. Ik zeker niet, want ook ik ben na mijn studie begonnen in een magazijn en mijn business-partner als “assistent-monteur kettingtakels”. Wij zoeken mensen met een positieve instelling, die het leuk vinden te werken. Werk bestaat nl. uit leuke dingen en minder leuke dingen; beiden moeten gedaan worden. Verwacht niet, dat je direct een baan krijgt “op jouw niveau”. Die banen zijn er, maar niet nu voor jou; daar moet je naar toe groeien; jezelf bewijzen en “zichtbaar” zijn door ambitie en inzet. Ik zou zeggen, “zet ‘m op”.
Goh Eveline, hebben de voorgaande generaties het weer gedaan? Wat een zelfbeklag en Jan Saliegeest, de lamlendigheid straalt ervan af. Dacht je nu echt dat de generaties die je voorgingen het allemaal cadeau kregen? Elk tijdsgewricht heeft zijn eigen problemen en die moet je zien te ontworstelen. Je zou maar als jongeman in het Frankrijk van 1914 hebben geleefd. Was je dan even de klos met loopgraven, ontberingen, massale slachtingen en gifgas in het vooruitzicht. Als je in je broek scheet van angst en deserteerde omdat je toevallig geen held was kreeg je de kogel. En dan de Engelsen in 1940, die van Winston Churchill te horen kregen dat hen slechts bloed, zweet en tranen wachtte. De mensen in de jaren dertig en tachtig maakten minstens zo’n ernstige economische crisis met diep ingrijpende bezuinigingen mee als die we nu beleven. In de dertiger jaren uren lang in de rij staan bij het stempellokaal. Eindigend met een gruwelijke oorlog die weer in een hongerwinter uitmondde. In de jaren 50 relatieve armoede en wederopbouw. Geen televisie geen internet, geen auto’s, geen verre reizen, nauwelijks een weekje vakantie op de Veluwe. Daarna geleidelijke stijging van de welvaart, maar vanaf de eind jaren zeventig begon alweer de grote sociale slooppartij tot aan de dag van vandaag, waarvan de aftrap Bestek ’81 was. In de jaren tachtig duizend werklozen per dag erbij tot het aantal van 800.000 was bereikt en dat met in Nederland een veel kleinere beroepsbevolking als vandaag de dag. Een hypoteekrente van 13 % en huizen werden gedwongen verkocht omdat men werkloos raakte, waarna een enorme restschuld en een schamele uitkering over bleven… Houd op met zaniken, zeuren en zeiken en pak jezelf bij kop en kont. Begin desnoods als schoonmaakster, klim op tot meewerkend voorvrouw (=operationeel leidinggevende), solliciteer weg naar een echelon hoger (functioneel leidinggevende) en dan weer een stap verder (hiërarchisch leidinggevende). Zo werkt dat namelijk letterlijk! Zelf ben ik ooit met een Mulootje gaan werken en heb vervolgens naast mijn baan een loopbaan lang gestudeerd om verder te komen. Rijk ben ik er niet mee geworden, ik was niet echt een topper, maar heb op den duur toch een inkomen verworven van € 65.500 bruto op jaarbasis. Maar ja, ik ben dan ook een vermaledijde babyboomer, wie de gebraden duiven volgens veel hedendaagse veertigers zo in de mond vlogen. En die aan zijn eerste koophuis in 1991 (na tien jaar oude etagewoningen te hebben gehuurd kon hij dat botje bij botje leggend betalen, elf jaar lang) amper een bankstel over hield en daarna helemaal opnieuw moest beginnen met een ander huis en een tophypotheek van 103 %. Daar los ik tot ik het zal kunnen slijten mijn verdere leven op af in de hoop dat mijn kinderen van nog wat bovenwaarde kunnen profiteren…. Misschien heb jij ook zulke ouders met nog wat financieel perspectief voor jou. En zo niet: pech gehad, ik had zulke ouders ook niet maar bouwde het samen met mijn vrouw op, door allebei voltijd te werken. tot op de dag van vandaag, al 47 jaar lang… Succes, als je de koe bij de hoorns vat zul je zien dat je resultaten gaat boeken, de aanhouder wint!!
In tegenstelling tot maciste, die heel narcistisch (en niet bepaald origineel) een heel verhaal begint te vertellen over hoe zwaar zij het als babyboomer wel niet had, zal ik wel proberen de vinger op de zere plek te leggen.
Volgens mij is er gewoon niet veel vraag naar Italiaanse taal en cultuur en communicatiewetenschap, ookal haal je nog zulke goede cijfers. Als de economie goed draait, is het dan nog vrij makkelijk een redelijke baan te krijgen in een ander vakgebied, maar nu dus niet
Als je een redelijke kans op een baan wil, had je voor ‘safe’ moeten gaan. Studies in een economische of betarichting, of medicijnen. Het is leuk om je droomstudie te gaan doen, maar je moet wel realistisch zijn. Volgens mij moet er dan ook op veel meer studies een numerus fixus komen, zodat dit soort teleurstellingen voorkomen worden.
De auteur heeft wel gewoon gelijk dat intense, kille hardheid waar de studenten van nu mee gepakt worden alle perken te buiten gaat. Ja, het is crisis, ja heel veel mensen hebben het moeilijk gaan er op achteruit, maar de stapeling aan maatregelen van afschaffen masterstudiefinanciering / inperken OV-kaart / langstudeerboete betekent niets meer of minder dat mensen voor duizenden euro’s per jaar gepakt worden. Het valt alleen niet zo op, omdat die kosten gespreid worden over de komende 20 jaar (terugbetalingstermijn). Noem mij 1 andere groep waarbij mensen zonder blikken of blozen meer dan 3000 euro per jaar af te tikken. En dan twittert die heks van de VVD zonder blikken of blozen “studenten zijn niet zielig”.
Ook eens met de analyse dat de politiek in deze misbruik maakt van de stereotypes die er heersen van studenten. Terwijl, oh ironie, die stereotypes eerder van toepassing zijn op de tijd dat onze huidige machthebbers zelf studeerden.
@Hermanovic: je hebt gelijk dat in tijden van crisis de studies die meer een brede, algemene vorming geven (taal en cultuur, filosofie, geschiedenis, sociologie, culturele antropologie, politicologie, etc.) het heel lastig maken om een baan te vinden. Then again: het is ook niet te voorspellen wanneer welke studies nuttig zijn, informatica werd ook ooit gezien als ‘safe’ studie, maar die hadden het ten tijde van de dotcombubble ook erg lastig, als ik het me goed herinner. Dus fixus, mhoa, nee, liever niet, maar wel wat eerlijkere voorlichting.
@Eveline: succes!
@Hermanovic
Het zal wel weer een jij-bak zijn en dus niet origineel (smile), maar volgens mij draai jij ook een oude grammmofoonplaat af door te verwijzen naar het kiezen van de juiste studierichting. Bovendien zijn het zeer twijfelachtige suggesties want met economen kun je tegenwoordig het IJsselmeer wel dempen en voor veel studierichtingen bestaat een numerus fixus. Maar goed, je noemde het een poging en die is mijns inziens geenszins geslaagd en zelfs slaapverwekkend oubollig. Kijk ook nog eens in het woordenboek of via google wat het woord narcist precies betekent. Ik gaf juist aan dat ik ondanks dat ik geen topper was het toch nog aardig ver geschopt had. Ik schreef er niet bij dat ik door schade en schande al op heel jonge leeftijd moest ervaren dat je met een MULO-diploma niet zo ver kwam. Met andere woorden, zelfs ondanks mijn beperkingen heb ik nog wat bereikt (een redelijk middeninkomen) en dat geldt dus voor de meeste mensen en voor elke generatie die vooruit wil(len) komen. Dat ik verklapte een babyboomer te zijn was slechts een ironisch grapje dat jij meteen weer gretig uitvergrootte en dat dus veel meer over jou zegt dan over mij. Tenslotte heel knap dat je mijn sekse distilleerde uit mijn uiteenzetting, ook daar sloeg je de plank overigens danig mis!
@6 Bla
“dat de politiek in deze misbruik maakt van de stereotypes die er heersen van studenten”
Zeg Bla, alhoewel het ook mij wel eens is opgevallen dat nog al wat politici werkelijk iedere schaamlap aangrijpen / bij voorkeur appelleren aan wat de onderbuik meevoelt ipv met op deugdelijke analyses gebaseerde maatregelen te komen en vooraf na te gaan wat ongewenste effecten zijn, heb je het hier, als ik de tijdgeest juist geproefd hebt, toch mis en ligt demonisering van politici op de loer.
Volgens mensen die daar voor hebben doorgeleerd is het inmiddels politiek correct om te zeggen: “Politici gebruiken frames (bieden uitzicht op een werkelijkheid), waar je andere frames tegenover kunt zetten.”
Dat je niet gaat achterlopen…;-)
Dank voor de reacties. Ik ben het helemaal eens met de mensen die zeggen: handen uit de mouwen. Dat ik werkloos ben, zoals onder aan het stuk staat, klopt ook niet. Ik heb twee banen onder mijn niveau waarmee ik mijzelf kan onderhouden en ik vind ook dat werken en bezig blijven de enige optie is. Tot zover het pareren van de persoonlijke aanvallen.
Voor iedereen die aanvoert dat andere mensen het ook erg of nog erger hebben: dat is geen argument tegen mijn stuk. Mensen in Afrika hebben inderdaad honger, maar de situatie omtrent de studenten is nog alijd zoals die is: belabberd.
Het signaal dit ik met dit stuk wilde geven, is dat het nu niet verstandig is van de overheid om intelligente jonge mensen als producten in een aantal jaar van de lopende band te laten rollen met een diploma, terwijl ze daarna gedoemd zijn werkloos te raken. Wat heeft het voor nut om de stufi te vervangen voor de WW?