Koffie drinken
Over op de inhoud: we krijgen twee dagen per week de tijd om aan onze artikelen te werken, zeven weken lang. De bedoeling is dat iedereen drie berichten uit de media natrekt en daar drie stukken over schrijft. De studenten die de eindredactie voor hun rekening nemen, hoeven slechts één verhaal te maken. Wacht even, één verhaal in zeven weken? Joe, ik ben eindredacteur! Niet omdat ik niet van schrijven houd, dat is naast eten mijn favoriete bezigheid. Puur omdat ik ertegenop zie om, als student, journalisten op de vingers te tikken. Dat is uiteindelijk toch wat we moeten doen. “Hé journalistje, waarom heb jij je feiten niet goed gecheckt?”

Toch is dat niet wat we doen. We vullen onze tijd met koffie drinken, babbelen en door de school huppelen. Regelmatig ga ik even naar huis voor een middagdutje. Dit alles tot het tijd is voor de middagvergadering. Daarin dient iedereen verslag uit te brengen over zijn bevindingen van die dag. Gelukkig kan ik net zo goed liegen als eten, dus door die vergadering bluf ik me wel heen. Daar ligt het probleem van dit project: ik voer geen fuck uit en kom ermee weg. Natuurlijk is het aan jezelf om te produceren. Wanneer de docenten echter zó weinig productiviteit verwachten, gaat de meerderheid van de studenten daarin mee.

Producties maken
Nu is dit wel vaker het geval met FHJ-projecten die door de docenten met veel bombarie worden aangekondigd; die blijken voor de studenten helemaal niet te werken. Neem nou het project uit het derde jaar, waarin je drie maanden doorbrengt op de redactie van het Brabants Dagblad om producties te maken. In twaalf weken kan je er zeker twaalf maken. Mijn werktempo was niet anders dan dat van mijn studiegenoten en ik maakte er vijf. Deels omdat ik iedere dag uren uittrok voor de lunch, deels omdat er een coffeeshop tegenover de redactie zat, maar voornamelijk omdat ook hier zo belachelijk weinig van ons werd verwacht. En dat terwijl ik het wel kan; op stage werk ik elke dag keihard en trouw schrijf ik ieder weekend een brief voor oma.

Factchecken heeft zeker een leerzame kant: het natrekken van bronnen en onderzoeksrapporten. Dat zoiets nuttig is, blijkt wel uit het artikel van Linda Duits, waarin zij zich ontpopt tot ware factchecker. Niet alles geloven wat je leest en hoort, is de gedachte achter het project. Waarom mijn docent dan wel zomaar aanneemt dat wij zeven weken heel hard hebben gewerkt, kan ik dan ook niet snappen. Waarschijnlijk wil hij het graag geloven, net als Yvon Jaspers die wil geloven dat alle boeren ooit liefde vinden. Ik geloof dat sommige boeren alleen liefde zullen vinden als ze ervoor te betalen.

Dus lieve boeren, houd op met dat gejank en ga naar de hoeren. Dus lieve FHJ, het is niet erg als een project niets voorstelt. Doe alleen niet alsof je iets geweldigs in handen hebt. Het enige geweldige waren de vele uren slaap die ik heb ingehaald dankzij al die middagdutjes.

Dit artikel werd eerder gepubliceerd op DeJaap.nl.

Gekleed in onze leukste outfits gingen we met de club er naartoe. Ik had vooraf al via de whatsapp doorgekregen dat twee ex-matten (van twee totaal verschillende verenigingen) er allebei zouden zijn. Onwijs a-relaxt maar ik had mij voorgenomen mijn avond er niet door te laten verpesten en vooral opzoek te gaan naar een nieuwe mat.

K&K’en
Eenmaal aangekomen botste ik direct in mat I. Heel ongemakkelijk maar goddank had ik mijn clubgenoten die nog nuchter genoeg waren mij uit deze nare en ongemakkelijke situatie te redden. Ik probeerde hem zoveel mogelijk te ontwijken maar na wat drank op lukte het niet echt meer. Zijn mat is immers nog aantrekkelijk genoeg. Van een beetje K&K’ en (kletsen & kussen) kwam het er wel van. Totdat ik op een gegeven moment aangetikt werd op mijn schouder. Stond daar mat II. Intens aangenaam om te zien. Turbofuck dacht ik. Nu maak ik geen kans meer want hij zag mij K&K’en met mat I. Hij reageerde super a-relaxt erop, eerst begreep ik het niet echt maar ergens wel logisch want de week ervoor hadden we nog gedate. Goddank nam hij het mij niet kwalijk.

Intensief brassen
Hij nam het mat I echter wel kwalijk, ze kennen elkaar niet echt goed (andere vereniging) maar hebben vroegen samen in het hockeyteam gezeten. Ik wist dat ze toen al niet de ideale klik hadden, maar ik wist niet dat dit zo diep zat. Ze begonnen een portie intensief en heftig te brassen, echt bizar. Ergens voelde ik mij wel vereerd, want tja… Er brassen twee ongelofelijk geile matten over wie jou naar huis mag nemen. Maar, het duurde echt iets te lang op een gegeven moment. Ook iets te heftig. Toen ik eenmaal bloed zag, besloot ik weg te gaan. Hier had ik toch geen trek in. Is toch smerig? Een bezwete en bloederige mat? Hoef ik echt niet naast mij te hebben in bed. Zelfs niet als het bloed het gevolg is van een strijd om mijn genegenheid.

Matloos
Enfin, het was dus een avondje wel. Uiteindelijk matloos naar huis gegaan, voor de afwisseling. Zowel mat I als mat II hebben mij die nacht wakker lopen bellen en whatsappen maar van hun hoef ik voorlopig niks.

Schatten, ben beetje stil op Twitter de laatste tijd; nieuwe iPhone en ik weet niet hoe ik die app moet downloaden. (Gezocht: leuke mat die dat voor mij kan fixen)

Voor nu; één kus voor jullie!

Zeuren doen ze soms nog wel, maar deze studentes weten hoe ze een studentenhuis vol met afwas, afval, stof en kots schoon moeten krijgen. Uiteraard kijken de jongens vanaf de bank voldaan toe hoe de dames in semi-pikante jurkjes dit klusje klaren.

Opstekertje voor de geplaagde (en inmiddels demissionaire) staatssecretaris van Onderwijs, Halbe Zijlstra. Volgens vandaag gepresenteerd onderzoek van het CBS, studeren studenten sneller af. Als mogelijke oorzaak wordt de invoering van de strengere studievoorwaarden aangevoerd, waaronder de harde knip. Mede daardoor is het aantal bachelorstudenten dat in het wo binnen vier jaar een diploma heeft, de laatste jaren flink gestegen: van de eerstejaars die in studiejaar 2007/2008 begonnen, had 49 procent vier jaar later een diploma. Van de studenten uit studiejaar 2004/2005 haalde 40 procent vier jaar later het diploma. Opvallend (maar in gelijke tred met de trend van de afgelopen jaren): Vrouwen zijn sneller met afstuderen dan mannen. Na vier jaar ligt het aantal afgestudeerde vrouwen 20 procentpunt hoger dan bij de mannen. Ook bètastudenten zijn sneller in afstuderen dan de gemiddelde hoger opgeleide.

cc-foto: Abac College

Dit kekke nummer gaat dus over deze hilarische soap.

Een nieuwe aflevering van STUG, het programma voor en door Groninger studenten. Deze week leert Emiel je praten als een echte student, laat Nina haar huis zien in HUIS en vieren we onze nominaties voor de lokale omroep awards.

Nee, voor mij was het opgroeien een genot. Zorgeloos en vrij, angsten kende ik niet. Mijn ouders verdienden beiden genoeg om mij en mijn zusje Mirthe te verwennen. We woonden in een straat met aardige buren en ik had het leuk op school. School is de leukste tijd van mijn leven geweest. Ik weet niet of het arrogant klinkt dat te zeggen, ik zat op het Praediniusgymnasium en over gymnasiasten bestaat altijd vooroordeel dat ze verwend zijn, maar ik had het gewoon goed. Met veel vriendinnen, vriendjes, lol en een onbreekbaar gevoel van veiligheid en tevredenheid.

De grote stad
Eigenlijk had ik het zo goed dat ik niet meer weg wilde. Ik heb me dan ook vaak moeten verdedigen toen ik gewoon hier in Groningen rechten ging studeren en in eerste instantie thuis bleef wonen. Alsof het normaal was dat je van je ouders af wilt op je achttiende en naar “de grote stad” moet. Groningen is een grote stad, waarom zou ik er weg willen? Bovendien: ik wilde niet uren reizen bij mijn ouders en zusje vandaan wonen.

Wel ben ik de laatste twee jaar van het gym stevig aan het puberen geweest. Ik heb er twee jaar lang als een soort afwezige zombie bijgelopen, met zwart gelakte nagels, zwart geverfd haar en altijd extra veel zwarte make-up rond mijn ogen. Een tijd lang heb ik principieel op blote voeten rondgelopen, maar dat hield op toen ik een keer in een stuk glas trapte en ik wegens een ontsteking dagen in het ziekenhuis heb gelegen. Ik weet nu eigenlijk niet meer zo goed waar die radicalisering, want dat was het, vandaan kwam. Wat ik wel weet is dat er ineens wél veel ruzies thuis voorkwamen omdat ik het idee had gekregen naar de kunstacademie te gaan, het laatste wat mijn ouders wilden omdat kunstenaars nou eenmaal geen zak verdienen, en mijn ouders ook ongelukkig waren met het feit dat ik elk weekend tot diep in de ochtend apestoned van Het Zoldertje naar de Vera en Simplon hopte. Pas tegen de tijd dat ik eindexamen moest doen draaide ik bij en kwam ik bij zinnen. De Vera werd ingeruild voor de Kar, de Kar voor de Oblomov en uiteindelijk het Pakhuis en De Drie Gezusters.

Bobline
In mijn Keiweek gleed alle gevoel van verzet plotseling van mijn schouders en binnen drie dagen tijd was ik weer terug veranderd van activistisch, alternatief meisje naar het gelukkige blonde meisje dat ik altijd was geweest. En ja, het is waar wat ze zeggen: bij Albertus leerde ik me heel snel aan te passen. Uiteindelijk stond ik dronken liedjes te zingen met mijn jaarclubgenootjes en bedacht ik mij dat ik in 5 gym nog absoluut zeker wist nooit zo te worden. Want ik was “anders”, vond ik toen. Nooit zou ik zo’n doos op blokhakken met een bobline worden. Toen ik eenmaal zo’n doos was, voelde ik me intens gelukkig.

Als ik nu van Anneke hoor hoe zij door haar ervaringen eigenlijk altijd is blijven hangen in het verleden en elke poging om de boel gewoon lekker de boel te laten kapot rationaliseert, vrees ik dat teveel nadenken niet mijn ding is. Het maakt je moe en angstig en volgens mij erg ongelukkig.

Al komt die angst met de jaren, zo heb ik gemerkt, maar misschien is dat wel het gevolg van de confrontatie met het harde leven die uiteindelijk onvermijdbaar is. Zoals die ook voor mij onvermijdelijk was.

Deze column werd eerder gepubliceerd op Studenten.net.

Huilie huilie doen omdat er een langstudeerboete is ingesteld door het inmiddels demissionaire kabinet voor studenten die meer dan één jaar studievertraging hebben, mag niet. Iedereen moet inleveren. Om de bezuinigingen op kunst en cultuur laat ik persoonlijk geen traan. De langstudeerboete hijgt in mijn nek. Het hierboven omschreven, fictieve maar desalniettemin veelvoorkomende type student, is met mij de enige die die boete straks juist niet gaat betalen.

Overmacht
Als ik voor september niet klaar ben, ga ik ook drieduizend euro boete betalen. Lekker dan. Een stok achter de deur is het zeker, helemaal rechtvaardig is het niet. In een rustig tempo heb ik de studie gedaan, zonder dat er sprake was van een langstudeerboete. Dan krijg je in je laatste jaar ineens te horen dat je nu wat harder door moet werken. Ach, het komt heus wel goed, maar erg netjes zal ik het niet noemen.

De conclusie is, dat ook ík die boete niet ga betalen omdat ik wel zorg dat ik op tijd klaar ben. Mission accomplished, zou je denken. Maar wie gaat dan eigenlijk wel betalen? Dat zal ik je vertellen: de student die – net als ik – eerder een studie deed die niet beviel, en die nu bijvoorbeeld een stage niet haalt. Deze student, die eigenlijk wel in vier jaar klaar wil zijn, maar dat door domme pech of stom toeval niet voor elkaar krijgt. De zuipende corpsbal heeft een stok achter de deur, de student die door omstandigheden langer over zijn of haar studie doet, gaat betalen. De politieke partij die afschaffing van de langstudeerboete op het programma heeft staan kan in ieder geval rekenen op mijn stem bij de komende verkiezingen. Dat geldt overigens ook voor de afschaffer van de OV-chipkaart, maar dat terzijde.

Jaap Marinus blogt op StaatGeschreven.nl en hoopt in september af te studeren aan de Christelijke Hogeschool Ede.

Tegenwoordig is een diploma aan inflatie onderhevig, sommige hbo-diploma’s zijn zelfs waardeloos, maar ook de diploma’s die nog wel algemeen geaccepteerd zijn worden steeds overbodiger. De meeste marketing boeken zijn alweer achterhaald wanneer ze op de universiteit geïntroduceerd worden en de kennis is steeds meer te vinden op internet. De enige twee meerwaarden die de universiteit nog biedt is colleges van top hoogleraren en de kans om je netwerk op te bouwen en ideeën uit te wisselen. Voor die laatste zijn al tal van alternatieven en ook voor de colleges hoef je binnenkort niet meer naar de universiteit. Steeds meer universiteiten bieden deze gratis en voor niks aan.

Doe-het-zelf academicus
Wat overblijft is het papiertje. Bedrijven laten sollicitanten bijna allemaal een assessment doen, niet langer is het enkel hebben van een diploma voldoende, je moet evengoed in de praktijk laten zien dat je goed genoeg bent voor je beoogde werkgever. Nu de kennis op straat ligt en het papiertje eigenlijk overbodig begint te worden, maar wel duizenden euro’s kost, verliest het behalen van een diploma zijn meerwaarde. De doe-het-zelf academicus zal zijn kans grijpen en is al voorgegaan door enkele legendarische schoolverlaters als: Albert Einstein, Bill Gates en Steve Jobs.

Echt waar hoor, het zijn schatjes van kinderen. Bloedjes. Mijn zus en zwager drukken ons altijd op het hart dat ze in het bijzijn van mijn vader en ik vele malen irritanter zijn dan normaliter. De goede kant van de wisselbuien van mijn nichtjes heb ik zelf ook vaak genoeg meegemaakt. Dan kleien we genoeglijk, en lees ik ze voor het slapen gaan een verhaaltje voor. Een Norman Rockwell-schilderij zijn we dan met zijn allen. Maar als ik weer thuis ben, en heerlijk alleen, heeft dat ook een zekere charme.

De voordelen van een seksloos bestaan
Zelf ben ik niet zo van de kinderen. Vanaf de leeftijd van twaalf begint het ongeveer leuk te worden. Het vooruitzicht op achttien jaar met iemand in een huis wonen, waarvan ik er slechts een derde wat aan vind, heeft me nooit getrokken. En laat dit nou precies een van de weinige voordelen van een seksloos bestaan zijn. Wat de Bijbel ook zegt, de wetenschap heeft het inmiddels kunnen weerleggen. Geen seks, geen baby’s. Ergo geen seks, geen angst voor baby’s.

Vroeger, toen de lucht nog schoon en de seks nog aanwezig was, deed ik wel eens zo’n Etos huistest. Als je pertinent geen kinderen wil is er een grote vrees voor zwangerschap. Natuurlijk, oorlogen en hongersnoden blijven winnen, maar zwangerschap staat ook hoog op de lijst van angsten. Altijd fijn als er weer één streepje stond na die zenuwslopende minuut. En dan was ik niet eens te laat hoor, maar voor alle zekerheid. Je hoort vaak genoeg horrorverhalen over vrouwen die na negen maanden onwetendheid plotseling ontdekken dat ze zwanger waren doordat ze hun baby bijna door het toilet spoelen. Dat wilde ik graag voor zijn. Een vals alarm is het geld meer dan waard.

Maria-angst
Nu begeef ik me aan de andere kant van het spectrum en heb zelfs overwogen met de pil te stoppen. Die hormomen drie week per maand slikken kan ook niet gezond zijn, en het is niet alsof ik er momenteel de lusten van ervaar. Toch neem ik ze nog even braaf in. Ergens uit een vreemde angst dat ik dan ook plotsklaps zwanger raak, zonder überhaupt seks te hebben gehad. Maria-angst. De bijbel zit toch meer geïndoctrineerd dan ik dacht.

Nederlandse variant
Ook in Nederland is er eenzelfde initiatief van DWDD-nerd Alexander Klöpping en Marten Blankesteijn. Het gaat dan wel specifiek om colleges in het Nederlands. Ze zijn dit momenteel aan het opzetten om “de kennis van de allerbeste hoogleraren van Nederland voor eeuwig toegankelijk te maken voor heel Nederland.”

Een keer per jaar wagen tientallen volslagen gekken zich aan een van de zwaarste tochten ooit: de Ringvaart Regatta. Honderd kilometer roeien, een rondje om de Kaag en dan in een rechte lijn naar Delft, waar het eindfeest plaatsvindt. Het feest dat bijna geen roeier meer mee kan pakken. Die mag al blij zijn als hij morgen zelf zijn sokken kan aantrekken. Het weer zat niet echt mee dit jaar. Op zo’n 50 kilometer barstte, een bui los. Billen zijn blauw, de handen liggen open en de spieren zijn zuur. En dat moet nog door tot zeker 21:00 uur vanavond. Respect! En hier wat scoopshots voor een impressie.

Om maar met de eerste te beginnen: de gemeentelijke vergunning om een vuurtje te bouwen is aangevraagd en binnen. Er zijn twee mensen die zich daarmee bezig houden, waarvan eentje een scoutingachtergrond en de technische knowhow heeft. De andere heeft gewoon een ongezonde passie voor vuur, kijkt veel te veel survival series op Discovery Channel en heeft de impulsbeheersing en aandachtspanne van een jong hondje. Je hoeft geen Sherlock Holmes te heten om uit te vogelen waar het misgaat als één van de twee de overhand krijgt.

Bolderkar huren
Over de dispuutpyromaan gesproken, hij heeft meegedeeld dat hij zo vrij is geweest om alvast een bolderkar te huren, voor zijn deel van het bier, een gaskooksetje en zijn ultra kekke slaapzak, waardoor hij in staat is temperaturen van -40 te overleven. Met ander woorden, hij gaat op avontuur en fikt daarom misschien een ander deel van het eiland af. En helaas hoeft oom agent dan alleen maar het bolderkarspoor naar ons huisje te volgen, en zijn wij, juridisch gezien, alsnog de Sjaak.

Het andere escalatiefront staat ook wel bekend als Team Terror, een trio waarvan ik zelf helaas ook deel uit maak. De pyromaan maakt hier ook deel van uit, maar, mocht hij op avontuur zijn, als duo staan we ook nog wel behoorlijk ons mannetje. Afzonderlijk van elkaar kunnen we nog redelijk goed functioneren in de maatschappij, maar de som der delen is terror. Het verwordt tot een kruising tussen een kleuter en een hooligan, en drank en drugs maakt het allemaal nog veel erger.

Couleur locale
Dus het gaat creatief keren en hinderen worden, van lege flesjes worden wapens gemaakt en de couleur locale kan eventueel een Reign of Terror verwachten, mocht het feestje zich naar buiten verplaatsen als de preventief gesloten deuren en ramen van het huisje geforceerd kunnen worden.

Volgende week dus, lieve kijkbuiskinderen, een verslag van het gebeuren, met alle eventuele juridische en medische gevolgen van dien. En misschien dit weekend zelfs al een verslag ter plaatse van de NOS, als de dispuutpyromaan succesvol een deel van het eiland weet te ontdoen van de flora en fauna.

CC-foto: Moribunt

Een clubgenootje van mij doet komend jaar voor de tweede keer mee, zij is echt onwijs goed vinden wij. Wij staan dan ook dit jaar weer met de hele club vooraan om haar aan te moedigen. Trekken we weer onze leukste outfits aan en dan shinen we echt onwijs. Dat doet ook iedereen en dat maakt het zo tof want dan weet je wie bij wie hoort.

Eigenlijk durf ik dat clubgenootje het niet te zeggen maar stiekem vind ik hun nummer echt niet het beste. Ik denk dat ik dan ook ga stemmen op een andere vereniging. Zo ben ik dan ook wel weer hoor, dat ik dan niet perse op mijn eigen vereniging ga stemmen. Dat heb ik meegekregen van mijn ouders, dat dit bij een wedstrijd gewoon niet chique is. Om eerlijk te zijn vind ik haar stem sowieso niet zo heel erg mooi, ik vind het altijd onwijs irritant als zij weer op een clubavond de show probeert te stelen door te gaan zingen. Niet dat ik jaloers ben of zo hoor, ik vind het gewoon turboirritant.

Zingen is een mannending
Over zingen gesproken, ik vind eigenlijk dat vrouwen over het algemeen beter niet kunnen zingen. Ziet er altijd zo aanstellerig uit vind ik. Doe mij maar een geile mat die op het podium staat. Zoals Guus Meeuwis of Batiste of zo. Die zijn er ook puur gekomen door hun vereniging. Bewijs dat dit wel echt een opstap is in dat wereldje hoor. Voor de mannen dan, van de vrouwen hoor je nooit meer wat. Maar, sowieso welke vrouwen in Nederland kunnen nou echt mooi zingen? Ik zou geen naam kunnen bedenken. Zingen is echt een mannending. Maar, dan wel als je een echte man bent en klasse hebt. Dan kun je het maken in dat wereldje.

Nou, hoe dan ook. Donderdag gaan we eerst lekker uit eten bij een sushibar en dan gaan we heerlijk dansen en wellicht dat er nog een mooie mat mee naar huis wil met me, zou mooi zijn. Is alweer veel te lang geleden. Franse Frans is trouwens back in town, we zijn een beetje aan het Whatsappen samen. Hopelijk volgende week wat meer nieuws! Dag lieverds, één kus.

Een aantal studentenorganisaties gaat proberen via de rechter de langstudeerboete als nog te slopen. Maar wat is er dan onrechtmatig aan die boete? Jullie eigen advocaat, die van de studentenorganisaties, zal je even bijpraten.

Studie, stage, bijbaan?
“Ik wil af van het idee dat studeren en werken samengaan”, aldus Terror Terpstra. Ik kan mij vergissen als ik zeg dat het hele idee van HBO onderwijs juist draait om het samengaan van stages en studeren. Het stimuleren van studenten om zoveel mogelijk ernaast te doen om je zo breed mogelijk te ontwikkelen. Daarbij, hoe kan een student tegenwoordig rondkomen zonder een bijbaan ernaast? Als het aan Terror Terpstra ligt, komt er dus een select clubje welvarend volk studeren bij Inholland. Deze wil hij dan ook selecteren aan de hand van een selectiegesprekken vooraf. Vragen die je tijdens dat gesprek kunt verwachten zijn dan: “Hoe denk je deze opleiding te kunnen bekostigen?” en “Je hebt, mag ik hopen, toch nooit een bijbaantje gehad of wel? “ .

Hij geeft tevens aan dat hij af wil van het institutionele gedachtegoed; niet steeds groter willen worden. Kwaliteit boven kwantiteit, hoe kleiner hoe beter. Leuk bedacht hoor, past helemaal in het nieuwe concept. Hoe kleiner hoe exclusiever en dus gewilder. Iets wat Inholland op dit moment totaal mist. Ze zijn niet gewild. Mijn inziens heeft Terror Terpstra hier zeker wel een goede insteek te pakken. Het is immers algemeen bekend dat exclusieve en schaarse producten gewild zijn.

Geheelonthouding en sociaal isolement
Ook wil hij dat eerstejaars minimaal 50 studiepunten gaan halen, het liefst 60. Holy mac, beste Terpstra, weet u wel wat u zegt? Dit houdt in dat alle vakken in één jaar gehaald moeten worden. Hoe is dit in vredesnaam mogelijk met minstens één bijbaan en een sociaal leven ernaast? Sla ieder boek over ontwikkelingspsychologie er maar op na, in deze fase van je leven moet je jezelf juist op sociaal niveau ontwikkelen. Minstens zo belangrijk als cognitief. Hoe kan een individu dat als het alleen maar in uw exclusieve schooltje moet zitten? Of ziet u het contact met docenten en luttele medestudenten als voldoende? Hiermee dwingt u de student tot geheelonthouding en drijft u ze in de hoek der sociaal isolement.

Meneer Terror Terpstra, u begaat hier een grote fout, een erg grote fout. U begaat hier de fout die menig bestuurder ondergaat, wellicht een kleine troost. U draaft door in uw concept. Hoogst waarschijnlijk uit enthousiasme. Ik wilde een keer een kamer indigoblauw verven en heb vervolgens mijn hele huis indigoblauw geverfd. Puur uit enthousiasme. Hetzelfde zie ik bij u. U wilt een kleinere school, een betere school en een exclusievere school. Om dit te realiseren bedenkt u de gekste plannen en racet u als een kip zonder kop daar naartoe. Niet rekening houdend met andere aspecten. U ziet ook dat die indigoblauwe muur mooi is, maar beste Terror Terpstra, ik kan u zeggen dat een heel huis in indigoblauw niet mooi is.

Angst, druk en onzekerheid
De maatschappij heeft vast begrip voor uw positie, u bent naar Inholland gekomen om ze uit de nesten te helpen. Aan dit karwei bent u begonnen, met twee hijgende honden in uw nek: de NVAO en de media. Alles behalve ideale arbeidsomstandigheden. De prestatiedruk ligt hoog, erg hoog. Mensen nemen onder druk andere beslissingen dan dat ze normaal hadden gedaan. Daar komt ook nog eens bij dat de NVAO nog moet accrediteren. Terror Terpstra dekt zich in het interview al bij voorbaat in. We zouden kunnen stellen dat deze beslissingen de fundamentele eigenschappen angst, druk en onzekerheid hebben. Lijkt mij geen sterke basis.

Het zij u vergeven, indien u belooft vanaf vandaag louter beslissingen te nemen die gemaakt zijn op basis van rationaliteit en verstand en het belangrijkst; rekening houdt met de complexe ontwikkeling van uw doelgroep en alle aspecten die hierbij komen kijken.

De laatste wijsheid die ik u vanuit uw doelgroep wil meegeven: kleiner is niet per definitie beter.

Dat studenten liever lui dan moe zijn is deels een fabeltje. Zie bijvoorbeeld deze handige student: hij wilde eerst moe worden door zijn studentenkamer om te bouwen tot Automated Dorm om daarna flink te kunnen luieren. Of om moeiteloos een feestje te kunnen bouwen. Twee keer in je handen klappen en de Walking Fridge komt je bier brengen.